znaczenie Imię

21.05.2012dodane przez Imiona

 
imię pospolite.
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło imię w słowniku

Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

Spis treści

  • Zwyczaje związane z nadawaniem imion w różnych czasach
  • Nadawanie imion w Polsce
  • Zobacz też
  • Źródła
  • Linki zewnętrzne

Zwyczaje związane z nadawaniem imion w różnych czasach

Imię wywodzi się prawdopodobnie od przezwiska i z czasem nabyło ono silnego rysu magicznego. Łączy się to z pradawną – nieistniejącą już u większości społeczeństw – funkcją języka, zgodnie z którą nadanie nazwy jakiemuś obiektowi, przedmiotowi, osobie poczytywano za zdobycie władzy nad nią. Tym samym rodzina nadawała dziecku imię, aby wyposażyć je w pewne cechy, "zaprogramować" jego przyszłość lub odwrócić nieprzychylny bieg wydarzeń – imię było wróżbą, błogosławieństwem, życzeniem. W Polsce za przykład posłużyć mogą tradycyjne imiona słowiańskie, np: Bogdan, Stanisław.

W kulturze ludów indoeuropejskich (z wyłączeniem Rzymu) praktycznie wszystkie imiona rdzenne miały charakter złożony (np. bole + sław – bardziej sławny, sofo + kleves – sławny mądrością), co wskazuje na ich silną funkcję magiczną.

Z nadawaniem imienia często wiążą się obrzędy i publiczne lub rodowe uroczystości, jak choćby chrzest lub postrzyżyny. Obecność przy tym akcie rodziny czy grupy, w której żyje dana jednostka, wiąże się z jej symbolicznym wprowadzeniem do tej społeczności.

Początkowo nie nadawano imion na stałe. W wielu kulturach pierwsze imię nadane po urodzeniu zmieniano w czasie aktu wprowadzenia do dorosłej społeczności czy innych obrzędów inicjacyjnych. Pozostałością tego jest np. bierzmowanie w kościele katolickim, chociaż w tym przypadku nadal publicznie używa się imienia z chrztu. Powodem zmiany imienia mogło być także wystąpienie w życiu noszącej go jednostki znaczącego zdarzenia, czegoś co naznaczało ją w oczach bliskich – mogło to być zarówno zdarzenie pozytywne jak i negatywne, śmieszne lub tragiczne (w czasach historycznych obyczaje te kultywowali choćby Indianie północnoamerykańscy). Także objęcie nowej roli, funkcji – zwłaszcza religijnych – w danej społeczności może się wiązać ze zmianą imienia. W przypadku papieży, czy zakonników, przybranie nowego imienia wiąże się z dosyć swoistą formą inicjacji, która silnie kładzie nacisk na wykluczenie z ich dotychczasowych społeczności. Zmiana imienia podkreśla rozpoczęcie nowego życia – w nomenklaturze mnisiej określane jest to nawet śmiercią przed śmiercią.

Zwyczaj nadawania wielu imion (w przypadku kultur iberołacińskich nawet kilkunastu) ma źródła religijno-magiczne lub rodowe. Upowszechniał się zapewne wraz z utrwalaniem pierwszego imienia jako niezmiennego. U wielu ludów w zwyczaju było nadawanie wnukom imienia dziadka lub obu dziadków, czy też innych ważnych krewnych, którzy odznaczyli się w dziejach rodu czy całej społeczności (a więc ich imię miało moc).

Obecnie dawne funkcje imion są w zaniku. Powodem tego jest oderwanie większości z imion od ich substancji etymologicznej – po prostu nie są (imiona obcego pochodzenia) lub przestały być (zanik dawnych form, ewolucja języka) one rozumiane przez ludność. Większość rodziców nadaje dzieciom imiona ze względu na ładne brzmienie lub aktualnie panującą modę. Wciąż silny pozostaje czynnik religijny, jednak wobec zaniku rdzennych wierzeń i dominacji religii uniwersalistycznych, nie ma on już tak czytelnego wątku magicznego.

Nadawanie imion w Polsce

Nadawanie imion Rady Języka Polskiego w tej sprawie, nie ma ona jednak mocy prawnej, ponadto jest podważana przez orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zobacz też

quote-logo.svg
Zobacz w cytatach kolekcję cytatów
dotyczących imion

Źródła

  • J. Wilk, Zalecenia dla kierowników urzędów stanu cywilnego dotyczące nadawania dzieciom imion, Nowe Zeszyty Samorządowe 2011, nr 1, s. 9-21.
  • Słownik imion / oprac. Wanda Janowowa [et al. ; red. nauk. Alfred Zaręba]. Wrocław [etc.] : Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991. Wyd. 2 popr. i rozsz.
  • , Komunikaty Komisji Kultury Języka Komitetu Językoznawstwa PAN, 1996, nr 1(4) [dostęp 2010-12-12]
  • , 2007-08-30 [dostęp 2010-12-12]

Linki zewnętrzne

  • Wybór imion noszonych przez chrześcijańskich świętych i błogosławionych
  • [dostęp 2010-12-12]
  • Najpopularniejsze i najrzadziej nadawane imiona w Polsce w roku 2010, strona MSWiA [dostęp 2011-07-19]
Imiona
alfabetyczna lista imion
Imiona literackie

przezwiska

21.05.2012dodane przez Baden

 
W kulturze ludw indoeuropejskich (z wyczeniem Rzymu) praktycznie wszystkie imiona rdzenne miay charakter zoony (np. bole + saw bardziej sawny, sofo + kleves sawny mdroci), co wskazuje na ich siln funkcj magiczn. Z nadawaniem imienia czsto wi si obrzdy i publiczne lub rodowe uroczystoci, jak choby chrzest lub postrzyyny. Obecno przy tym akcie rodziny czy grupy, w ktrej yje dana jednostka, wie si z jej symbolicznym wprowadzeniem do tej spoecznoci. Pocztkowo nie nadawano imion na stae. W wielu kulturach pierwsze imi nadane po urodzeniu zmieniano w czasie aktu wprowadzenia do dorosej spoecznoci czy innych obrzdw inicjacyjnych. Pozostaoci tego jest np. bierzmowanie w kociele katolickim, chocia w tym przypadku nadal publicznie uywa si imienia z chrztu. Powodem zmiany imienia mogo by take wystpienie w yciu noszcej go jednostki znaczcego zdarzenia, czego co naznaczao j w oczach bliskich mogo to by zarwno zdarzenie pozytywne jak i negatywne, mieszne lub tragiczne (w czasach historycznych obyczaje te kultywowali choby Indianie pnocnoamerykascy). Take objcie nowej roli, funkcji zwaszcza religijnych w danej spoecznoci moe si wiza ze zmian imienia. W przypadku papiey, czy zakonnikw, przybranie nowego imienia wie si z dosy swoist form inicjacji, ktra silnie kadzie nacisk na wykluczenie z ich dotychczasowych spoecznoci. Zmiana imienia podkrela rozpoczcie nowego ycia w nomenklaturze mnisiej okrelane jest to nawet mierci przed mierci.